Klik op play. 30 seconden is genoeg. 



De laatste castraat.
Begin 1900.
Alessandro Moreschi.

Zijn Ave Maria klinkt melancholisch.
Een mannenlichaam. Een jongensstem.
Alsof het een engel is.

Maar ik hoor iets anders.
Je hoort een man die is stilgezet.
Als kind gecastreerd voor de kerk.

Zijn ballen geofferd voor ‘zuiverheid’. 

Zodat hij nooit zou breken.
Nooit schreeuwen.
Nooit volwassen worden.

En ergens is dat precies wat ik vandaag zie gebeuren.
Niet meer in de kathedraal.

Maar op de socials. In het onderwijs. Op kantoor.
Mannelijkheid wordt steeds netter ingepakt.
Verpakt als gevaar.

Als iets wat gecontroleerd moet worden.
De kerk is vervangen door het woke-evangelie.
Priesters door activisten.

Schuld is het nieuwe mes.
En jonge mannen snijden in zichzelf om aan te sluiten.

Hun woede wordt ’toxisch’ genoemd.
Hun kracht ‘problematisch’.
Hun honger naar richting? ‘Gevaarlijk’

Dus leren ze zich aan te passen.
Zacht praten.
Niet te veel ruimte innemen.
Hallo nice-guy.

We zijn een generatie aan het opvoeden die wél goed luistert…
maar zichzelf niet meer hoort.

Dus ik vraag je:

Wat is er in jou gecastreerd?
Welke rauwheid heb je moeten verstoppen om ‘oké’ te zijn?

En hoe ga je dat stuk terughalen?

– Tibor