Totdat we elkaar, één jaar voor zijn dood, weer vonden.

 

We hebben nog samen kunnen genieten, tot de laatste acht weken.
Toen ging het snel achteruit.

 

Deze verzoening was het resultaat van systemisch werk,

mijn patronen aankijken en vooral….

de ballen hebben om te vergeven.

 

En terugkijkend op ons laatste jaar,
heb ik drie mooie levenslessen van mijn vader mogen ontvangen.

 

Ik vroeg hem iets wat ik nooit eerder had durven vragen:

“Pap, wat betekent het voor jou om man te zijn?”

 

Hij keek me aan en zei:
“Man zijn is voor iedereen anders.
Voor mij betekent het: je rug recht houden, juist als het moeilijk wordt.”

 

Die zin werd een les die ik koester.

 

Is het lastig? Kom opdagen.

Is het gesprek moeilijk? Voer het.

Is werk zwaar? Hoort erbij.

Is het tijd om je eigen donkerte aankijken? Doe het.

 

Eén moment herinner ik me haarscherp.
Mijn iPhone rinkelde.

Ik wist dat het gesprek moeilijk zou worden. Dus ik nam niet op.

 

Mijn vader sprak me toe:

“Tibor, juist als je weet dat een gesprek moeilijk wordt, neem je op.”

Niet als verwijt, maar als les.

 

Zijn les over hoe wij mannen in het leven hebben te staan.

Niet weglopen, maar aangaan.

 

Een van zijn laatste boodschappen aan mij was simpel:
“Ga leven!”

 

En dat heb ik gedaan.

Ik investeerde in een businesstraject.

Focuste me fulltime op coachen.

Kreeg schijt aan wat anderen dachten.

 

Ik koos voor mijn pad.

Het pad dat ik écht wilde bewandelen.

En dat is inmiddels wie ik ben.

 

Op de foto hierboven staan we samen.

Drie weken voor zijn dood.

We vierden mijn investering samen.

 

Ik ben dankbaar dat ik dat nog met hem heb kunnen doen.

 

Vandaag de dag voelt het alsof hij meekijkt.

Dat hij me gunt en steunt.

En dat hij daarin verder gaat.

 

En elke keer als het spannend wordt,
weet ik wat me als man te doen staat:
rug rechten en komen opdagen.

 

Lieve papa. Ik hou van je. 

 

– Tibor