Gisteravond keek ik de documentaire over de Manosphere van Louis Theroux.
Ik wist wat er speelde.
En toch blijft shocking om te zien.

“Ultra-masculiene influencers.”
Mannen die andere mannen vertellen
hoe je een man hoort te zijn.

In die wereld draait alles om de ‘ik’.Geld.
Status.
Macht.

En als je dat niet hebt?
Dan ben je een loser.
Punt.

Er zit ook iets moois in.
Deze mannen zijn sterk.
Fit. Gedisciplineerd.
Ze nemen verantwoordelijkheid voor hun leven.

Niks mis mee.
Maar…dat is niet het hele verhaal.

Geld wordt geen middel meer. Het wordt het doel.
Discipline wordt geen kracht meer. Het wordt bewijsdrang.
Grenzen komen niet vanuit rust.

Maar vanuit pijn vermomd als kracht.
En dan slaat het door.

Deze mannen accepteren geen enkel gezag.
Het systeem is de vijand.

Maar kijk je dieper…dan zie je vrijwel altijd hetzelfde:
Een gapende vaderwond.

Er is nooit geleerd te onderwerpen
voor een rechtvaardige autoriteit.
En dus worden ze tiran
in hun eigen koninkrijk.

Het resultaat? Grenzeloosheid.

Emoties zijn “voor pussy’s”.
Zwakte mag niet bestaan. Vrouwen worden gereduceerd tot objecten.
Zelfs het bizarre concept van “eenzijdige monogamie” komt voorbij.

Het tegenovergestelde
van hoe God het bedoeld heeft.

In de documentaire praat een man met zijn vader.
Jaren geen contact.
Hij kan hem niet aankijken.
Geen respect.
Geen overgave. Alleen strijd.

En een andere man…
Nog volledig vast in zijn moeder.

Nog steeds dat jongetje.
Niet losgekomen.
Niet volwassen geworden.
Pijn. Verstopt in een opgepompt lichaam.
Jongens die geleerd hebben hoe ze sterk moeten lijken.

En toen dacht ik:
Maar wat gebeurt er
als we net zo kritisch kijken
naar de andere kant?

De ultra-feministische kant.
Maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Dus als je me vraagt wat hier nodig is?
Het is simpel.
Maar niet makkelijk.

Vaders.
Niet een vader die ’s avonds aan de eettafel zit.
Niet een vader die alleen fysiek aanwezig is.Maar een vader die er echt is.

Die interesse toont.
Die vragen stelt.
Die grenzen stelt.

Want als jij die plek niet inneemt…doet het algoritme het.
Een algoritme geeft niet om jouw zoon.
Het geeft om aandacht.

Om engagement.
Om klikken.

Dus ga met je zoon op pad.
Wees er echt.
Toon interesse in zijn wereld.
Stel grenzen.
Met liefde.

Dat is het antwoord op de Manosphere.

-Tibor