Vorige week werkte ik met een man die vastzat in zijn relatie.
Zijn vriendin twijfelde.
En hij deed wat de 90 % van de mannen doet.
Hij wachtte.
Wachtte tot zij duidelijkheid gaf.
Wachtte tot zij wist wat ze wilde.
Wachtte, terwijl hij zichzelf langzaam kwijtraakte.
Van binnen vrat het aan hem.
Want zonder het door te hebben, gaf hij één duidelijke boodschap af:
‘Mijn leven draait om jouw oordeel.’
Vrouwen voelen dat feilloos aan.
Niet omdat ze dat willen.
Maar omdat het voelbaar is.
En dan gebeurt er iets geks.
Zij krijgt de leiding in handen.
Terwijl ze die helemaal niet wil dragen.
In een gezonde dynamiek is er richting.
Rust.
Stevigheid.
Maar die was hij kwijt.
Tijdens het werk werd het pijnlijk helder.
Hij leefde niet meer zijn eigen leven.
Alles draaide om haar stemming, haar twijfel, haar tempo.
En dat is precies waar het misgaat.
Een man zonder koers wordt onveilig.
Hij is niet agressief.
Hij maakt geen fouten.
Maar hij voelt leeg. Futloos.
En leegte legt druk.
Druk die een vrouw niet alleen hoort te dragen.
Later in het traject zei hij iets wat bleef hangen:
“Hoe kan ik haar veiligheid geven, als ik zelf nergens sta?”
Intussen is de dynamiek verschoven.
Niet door te trekken of te duwen richting haar.
Maar doordat hij weer staat.
Meer rust.
Meer richting.
Meer ruimte voor beiden.
Ik ben trots.
Trots op de stappen die hij zet.
Herken jij hier iets in?
Dan is dit een goed moment om niet langer te wachten.
Ik start iedere maand met een nieuwe groep mannen in mijn 1op1 traject.
Boek hier een kosteloze kennismaking.
– Tibor