Laatste klapte het.

Met een goede vriend van me.

We organiseren vaker dingen samen.

 

Er was iets onze vriendschap ingeslopen.

 

Spanning.

We raakten in conflict.

Woorden vlogen over en weer.

We stonden lijnrecht tegenover elkaar.

 

Ik keek ‘m recht aan en zei:

 

“Als je dit niet erkent, is het klaar voor mij.”

 

Van die conflicten die je liever niet hebt,

maar toch gebeurt het.

 

Vroeger zou ik het conflict zijn ontvlucht.

De vrede hebben bewaard.

Als echte nice-guy.

 

Maar ik heb geleerd:

Je gevoel is niet altijd de beste raadgever.

Jouw waarden zijn signalen die je nooit moet negeren.

Nooit.

 

Dat geldt ook voor conflict.

 

Het ging niet om gelijk krijgen.
Het ging om waarheid durven geven.

 

En juist daardoor stond die ruimte.

Ruimte voor verbinding.

En zelfs voor een traan.

Hij zei: ‘Thanks broeder, ik ben blij dat je me niet spaart’

 

Dát is echt broederschap in mijn ogen.

En de kern van volwassen mannelijkheid.

 

Elkaar keihard spiegelen.

En tegelijkertijd de moed hebben je emoties te tonen.

 

Conflict vermijden is niet gratis.

Je wordt boos, gefrustreerd, wijst naar de wereld.
Maar vanbinnen? Word je langzaam opgevreten.

Die shit eist z’n tol.

 

Fysiek en mentaal.

 

Dus vraag jezelf eens af:

• Wat voel ik echt?
• Is dat gevoel terecht of is het angst?
• Wat ga ik uit de weg?

 

Herken je die interne dialoog? Voel je die ‘nice guy’ in je broeien?

Het is tijd om je waarden te erkennen.

 

Mannencoaching is je ingang.

 

Benieuwd hoe dat eruitziet?

 

Laten we kennismaken (kosteloos)

 

-Tibor